BESWAARSKRIF PARTIKULIERE SINODE WES-TRANSVAAL TEEN BESLUIT NASIONALE SINODE 1997, ART. 23.6 OOR MOONTLIKE UITBREIDING VAN KO, ART. 69

Hierdie Beswaarskrif vervang A15.7, p.182 van die Agenda.

Beswaarskrif

Hiermee word beswaar aangeteken teen die besluit van Nasionale Sinode 1997:809, 23.6 oor moontlike uitbreiding van KO, art. 69.

1. Die besluit waarteen beswaar gemaak word, lui soos volg

Daar word nie gevolg gegee aan die Beskrywingspunt nie.

Motivering: Die liedere wat die Here ons in sy Woord gegee het (dit sluit berymde en te beryme OT en NT liedere in) is vir gebruik in die kerke die beste en voldoende.

2. Die Nasionale Sinode 2000 word versoek om bogenoemde besluit te herroep en opnuut die Beskrywingspunt van die Suidelike Partikuliere Sinode (Acta 1997:807-809) ter tafel te neem.

3. Beswaargrond 1

Die Nasionale Sinode gaan in sy motivering nie voldoende in op die eksegetiese en praktiese beredenering van die Beskrywingspunt nie.

3.1 Die Beskrywingspunt motiveer deeglik die versoek tot wysiging (oor die noodsaaklikheid van die voorgestelde wysiging). Die Nasionale Sinode spreek hieroor slegs ’n ongemotiveerde waardeoordeel uit.

3.2 Eksegese van die Here se Woord, wat deur ’n Partikuliere Sinode getoets is en wat handel oor die belangrikste Skrifgegewens oor hierdie saak, word in die Beskrywingspunt as motivering gegee (808, 1.4). Die Nasionale Sinode wys egter die Beskrywingspunt van die hand sonder om enige beredenering tot die teendeel uit die Skrif aan te toon.

3.3 Die Beskrywingspunt maak duidelik in 1.4 onderskeid tussen

Wat die Skrif oor die sing van liedere in die kerk leer (vgl. die verwysing na Ef 5:19; Kol 3:16)

Die feit dat liedere in die Skrif voorkom (vgl. die verwysing o.a. na Filip 2:6-11).

Die Sinode swyg egter geheel en al oor a) hierbo, en bevestig bloot die status quo.

Hiermee kom die beginsel van 2 Tim 3:16 ("Die hele Skrif is deur God geïnspireer en het groot waarde om in die waarheid te onderrig, dwaling te bestry, verkeerdhede reg te stel en ’n regte lewenswyse te kweek") in gedrang.

3.4 Die Nasionale Sinode gee geen motivering uit die Belydenis en die Kerkorde self nie.

3.5 Die Beskrywingspunt wys op, en beredeneer, inkonsekwenthede, praktiese onhoudbaarhede en eensydighede in die bestaande praktyk (vgl. 1.2, 1.3, 1.5, 1.6). Sonder dat enige beredenering blyk, word hierdie motivering egter afgewys of geïgnoreer deur te stel dat die bestaande praktyk voldoende is.

3.6 In die Gereformeerde Kerke regeer Christus as Hoof van die kerk sy liggaam deur sy Woord (Ef 4:15). Wat Christus in sy Woord beveel, is bepalend. Die stem van die Here, en nie die stem van die meerderheid of van ‘n Sinode nie (kollegialisme) moet gehoor word. Daarom is duidelike Skrifbegronding nodig.

3.7 Daar is juis nou ’n groeiende behoefte in plaaslike kerke aan groter duidelikheid op grond van die Here se Woord oor die kerklike praktyk. Ernstige debatte hieroor is in die GKSA aan die gang. Hierdie feit plaas ’n groot verantwoordelikheid op die Nasionale Sinode om behoorlike advies en grondige beredenering volgens God se Woord te gee (vgl. KO, art. 86), veral met die oog op die bevordering van die belewing van kerklike eenheid in die besluitneming deur kerklike vergaderings.